Βαλκάνιοι μπαλαδόροι και Ευρωπαίοι εργάτες

H συγγνώμη του Φάνη Γκέκα και ο προσωπικός εγωισμός του, το ένστικτό της αυτοσυντήρησης των διεθνών μετά από την αποτυχία στη Ρίγα και η τακτική της αλεπούς του Φερνάντο Σάντος. Διαβάστε ακόμη στο άρθρο του Γιώργου Βαβρίτσα για τη «χυλόπιτα» του Ότο μετά το 2004 και το δεκάρικο σε εκατομμύρια ευρώ της τελικής φάσης για την ΕΠΟ.Μπορεί να είδαμε ένα βαρετό ειδικά στο πρώτο μέρος ματς, αλλά η ουσία λέει ότι η Εθνική Ελλάδας για τρίτη συνεχόμενη φορά ετοιμάζει βαλίτσες για τελική διοργάνωση Γιούρο. Δύο παράγοντες συντέλεσαν καθοριστικά για την επιτυχία: η αποτυχία στη Λετονία κ η επιστροφή μετά συγνώμης του Φάνη Γκέκα.

Πέρυσι το φθινόπωρο από τούτο εδώ το σάιτ γράφαμε πόσο ο Λαρισαίος άσος αδικεί τον εαυτό του και κυρίως το Σάντος και την Εθνική με την αδικαιολόγητη και ως σήμερα ανεξήγητη αποχώρηση του. Χρειάστηκε η Β Γερμανίας, η αποτυχία μεταγραφής την ύστατη ώρα και ο προσωπικός εγωισμός να πάει στην άκρη για να φτάσουμε στην έμπρακτη συγνώμη με γκολ. Gut gemacht, Fanis! Η δε -τυχαία στην εξέλιξη της φάσης-εικόνα του κοινού πανηγυρισμού Γκέκα και Κατσουράνη στη φάση του δεύτερου γκολ είναι το χάιλαιτ μίας πετυχημένης βραδιάς, που δείχνει τι μπορεί να πετύχει ο Ελληνας μονιασμένος.

Όλα όμως ξεκίνησαν από την αποτυχία στη Ρίγα πριν από ένα μήνα και το ένστικτο αυτοσυντήρησης των Ελλήνων παικτών. Θεωρώ ότι αν σήμερα πηγαίναμε στο ματς με την πολυτέλεια δύο αποτελεσμάτων, θα το χάναμε. Έτσι αυτό το αιώνιο βαλκανικό κουσούρι υπεροψίας το πασάραμε άθελα μας στον Μπίλιτς, που από τη στιγμή που δήλωνε ότι φτάνει ένα γκολ στον Πειραιά έχανε το σημαντικότατο ψυχολογικό ατού για το ματς. Κατέβηκαν για την ισοπαλία και υπήρχαν στιγμές που έδιναν την εντύπωση, ότι θέλουν να βάλουν μόνο φωτιά στο ματς. Κι ας μπορούσαν παίζοντας τη μπαλάρα που ξέρουν να μας πατήσουν. Ας πρόσεχαν. Βαλκάνιοι ήταν και παραμένουν, ενώ οι δικοί μας δικαίως αισθάνονται ψημένοι Ευρωπαίοι.

Η ανανεωμένη, αλλά διαχρονικά δυσκοίλια στο γκολ Εθνική δεν έχει όμως ακόμη την πολυτέλεια να στερείται γκολτζή σαν το Γκέκα, ακόμη και τον γουρλή και εξαιρετικά ώριμο και χρήσιμο Χαριστέα, αλλά τέλος και το παρεξηγημένο πολυεργαλείο ονόματι Λουκά Βύντρα, που όποτε χρειάζεται δίνει χρήσιμες λύσεις.

Έτσι φτάσαμε στην εικόνα μετά το ματς το γερμανικό ARD μετά το ματς να μιλά για «την αλεπού της τακτικής και άριστο γνώστη της Ελλάδας, Φερνάντο Σάντος», κι ας παίξαμε ακόμη χειρότερα απ’ότι επί Ρεχάγκελ. Μη νομίσει κανείς ότι το κόμπλεξ είναι μόνο ελληνικό. Ο Γερμανός ακόμη δεν ξεχνά τη «χυλόπιτα Οτο» μετά το 2004 και δεν μπορεί να βγάλει καλή κουβέντα για τον άλλοτε δικό του άνθρωπο. Επειδή ο Οτο κάνει διακοπές διαρκείας κι η Εθνική βαδίζει σε νέα μονοπάτια διακρίσεων, ας συγκρατήσουμε το σχόλιο του παλαίμαχου διεθνή Μέμετ Σολ, ότι «τα μόλις τέσσερα γκολ παθητικό είναι άκρως εντυπωσιακή επίδοση. Οπως και το αήττητο δείχνει ότι αυτή την ομάδα πρέπει να την έχουμε κατά νου». Ασχετα αν επί Οτο η το ίδιο σφιχτή άμυνα ήταν παλαιολιθικής εποχής. Τώρα μας βλέπουν τακτικά έξυπνους και «ψημένους». Καλά είναι κι έτσι.

Επειδή όντως ανασταλτικά με Τοροσίδη, Κυριάκο και Αβραάμ, Σωκράτη, Μόρα, τους γερόλυκους Καραγκούνη και Κατσουράνη, Τζιόλη, Μάκο, Φωτάκη κλπ., είμαστε όντως πολλαπλών χρήσεων, το μόνο μεγάλο πρόβλημα για την ομάδα του Σάντος, ενώ κι επιθετικά με Σαμαρά, Σαλπιγγίδη, Γκέκα, Χάρι αλλά και Μήτρογλου (αν ποτέ βάλει μυαλό) είμαστε πολυσύνθετοι, είναι ότι λείπει μόνο ένας δημιουργικός μέσος σε αυτή την ομάδα για να αποδώσει και καλό ποδόσφαιρο. Η κάθετη πάσα του Νίνη χρειάζεται, όπως κι ένας ώριμος και λιγότερο ατομιστής Φετφατζίδης, που κάνει τα εύκολα δύσκολα γιατί έτσι τον αποθέωναν περιστασιακά στο λιμάνι.

Πηγή: contra.gr

This entry was posted in ΑΘΛΗΤΙΚΑ. Bookmark the permalink.

Comments are closed.